FoR tHe BIRDS
چه دنیای عجیبی
وقتی به دنیا آمدم
گریستم
اما همه می خندیدند
....
حالا که من می خندم
همه ایستاده بر روی قبرم...
می گریند.
آخر نوشت ) دیگه آپ نمی کنم. حوصله زندگی رو هم ندارم چه برسه به آپ کردن.
با تشکر از دوستانی که توو این مدت
بودن و هستن
بودن و نیستن
نبودن و هستن
خدا نگهدار.
حـــــ بـــــ ــــا بـــــــ
تولد 90/1/30
وفات 91/3/2
چه عشق بازی با شكوهيست
در اين تاريكی
بين من,
سكوت
و مورچه های گورستان
...Mother is she who spends sleepless night to make you sleep
...Mother is she who understands you from the very deep
...Mother is she who will laugh and cry along with you
...Mother is she who teaches how to drink, eat and how to chew
...Mother is she who scolds you for your good
...Mother is she who will support you in any mood
...Mother is she who accepts you in any situation
...Mother is she who motivates you for your every little creation
...Mother is she who gives you blessings at every step
...Mother is she who is always worried for your fate
...Mother is she who can catch you if at any moment you lie
...Mother is she who never wants to see her baby cry
...Mother is she who is different from all other
...Mother is she who is never comparable to any other
بی ربط نوشت) فکرش رو بکن مدرک کاردانی هم نداشته باشی...اما مشاور تحصیلی ارشد و دکتری باشی!!! من شدم.
(پست دروغ, یک اشتباه بود)
بازهم یه اتفاق جالب...اصلا یه چیزی اونور تر از جالب!!!
باز هم دزدی... اما جالبیش, یعنی یه چیزی اونور تر از جالبیش اینه که خودش اومده واسم کامنت گذاشته " با افتخار لینک شدید"!!!!
بابا اعتماد به نفس!!!
آدم با گذشتی بودی
كه...
به اين سادگی
از من
گذشتی...
نه تقصير من است
نه تقصير تو
تقصير او هم نيست
...
...
مقصر
دستور زبان فارسيست
كه ترا بعد از من...
و او را بعد از تو آورد.
اين روز ها
همين طور
بی هدف
قدم می زنم
گاهی اما ياد خاطراتمان می افتم
می ايستم
بهشان فكر می كنم
...
...
سيگاری آتش می زنم
كام می گيرم
...
...
يک پوزخند
و دوباره راه می افتم...
كوتاه مي نويسم
چون
آمدي و رفتي
خودت عادتم دادي به هر چه كوتاهيست...
پرستار پرسيد:
همراه بيمار؟؟
كسي پاسخ نداد
سرم را پايين انداختم
و
آهسته گفتم:
ببخشيد,
همراهي ندارم
من تنهام...
ليوان چاي
روي ميز
در انتظار يك بوسه است
نه تو مي آيي
و...
نه او گرم مي ماند
پس...
چه گناهي دارد
سماوري كه داغ ديده است؟
پس نوشت : اين شعر مال خودم نيست اما مهم ترين و قشنگ ترين اتفاق زندگيم با اين شعر افتاده...يه اتفاق لز جنس 13 فروردين!!!
بريد خودتون ببينيد!!
فقط خواهشا تا آخرش رو بخونيد!!
البته ايشون هم يه دونه از همون دزد هاي وبلاگمه كه در پي اعتراض بنده اينگونه خشم خود را نشان داد.
من ايرانيم
پدرم كورش
پيامبرم زرتشت
اسطوره ام آرش
خدايم خداي آتش
عاشورايم مرگ سياوش
نمادم فروهر
قرآنم شاهنامه
علي من رستم
گور من خاك پاك ايران
و فكر من آزادي ايران است.
به اميد بهاري ســــــــــبــــز
عيد نوروز, عيد ايران آريايي بر شما فرخنده باد.
سال 2570 هخامنشي
3749 زرتشتي
7033 آريايي
خسته ام...از خودم...از اين زندگي...(حتما الان ميخواي بگي اي بابا...بازهم از اين پست هاي لوسي كه هر وبلاگ نويسي يهو جوگير ميشه و مينويسه!!...آره خب...به هر حال من هم يه وبلاگ نويسم و اين هم دقيقا يدونه از همون پست هاس!)
...خسته ام...از اين زندگي كه معلوم نيست كي ميخواد تموم شه...از اين زندگي كه درست عين يه
حــــ بــــ ـــا بــــــ ميمونه...درست همون لحظه اي كه فكر ميكني(فقط فكر ميكني) داري ميري بالا...داري اوج ميگيري...اما يهو ميتركه و ....
خسته ام....از اين همه دروغ...هه! گفتم دروغ. خيلي جالبه...همه ما آدما اصرار داريم كه از دروغ بدمون مياد(اگه برين پروفايل دزدهاي وبم رو ببينين همه شون همين رو نوشتن!!!) اما وقتي پاش بيوفته خيلي راحت دروغ ميگيم(حتي من, حتي تو, حتي اون) پس از دروغ بدمون نمياد. از اينكه بهمون دروغ بگن بمون مياد.
اه...چي دارم ميگم؟؟ يه مشت چرت و پرت...بابا بريز دور اين حرف ها رو... من هم يه آدمم كه دارم به يه آدم ديگه اين حرف ها رو ميگم!! پس فايده نداره...كاشكي حداقل يكيمون اين وسط حيووني.. درختي...چه ميدونم ميزي نيمكتي بود... اون وقت اين بحث ها يه فايده اي داشت... بيخيال..برو سر خط..من هم ميام.
امروز رفته بودم مدرسه داداشم كه پيكش رو بگيرم. از همون پيك هاي مسخره اي كه گند ميزد توو كل تعطيلات. از همون پيك هايي كه هر روز, چه ميدونم هر وقتي كه مامان و بابا بيكار ميشدن و يادشون ميوفتاد ميپرسيدن پيكت رو حل كردي؟؟ از همون پيك هايي كه هميشه ميموند واسه سيزدهم فروردين...گفتم سيزدهم فروردين...سيزدهم فروردين...سيزدهم فروردين...روزي كه تمام سال رو منتظرش بودم, واسه اومدش ثانيه شماري ميكردم...چه برنامه هايي واسش داشتم...اما....هي!! كاش اصلا فرورديني در كار نبود. چه ايرادي داشت؟؟ ارديبهشت اولين ماه سال بود! مگه چي مشد؟؟ فقط اون موقع من نبودم...و شايد خيلي هاي ديگر هم!!
دارم باز هم چرت ميگم...كجا بوديم؟ آهان...
... وقتي رسيدم زنگ تفريحشون بود. من هم وايستادم يه گوشه حياط و فقط بچه هارو نگاه كردم...با حسرت... كاشكي من هم يكي از همين بچه ها بودم...يعني بودم...اما قدرش رو ندونستم...كاش باز هم تنها دغدغه زندگيم گرفتن يه نمره بيست بود...كاش باز هم تنها دغدغه زندگيم اين بود كه بتونم توو صف بوفه زودتر ساندويچ بخرم...از همون ساندويچ هايي كه هميشه مامان ميگفت غير بهداشتيه...شايدم به خاطر همون غير بهداشتي بودنش مزه ميداد...كاش ميتونستم عين همون پسر بچه اي كه صبح ديدم برم پيش ناظم و بگم آقا... فلاني بهمون فحش داد. و ناظمي كه با لبخند ميگفت برو بگو بياد اينجا(حتما خودش هم ميدونست كه هيچوقت نمياد)
يادش بخير...هر شب مامان يا بابا ميگفتن حامد؟؟... برنامه ت رو گذاشتي؟ هيچوقت نفهميدم چرا به اين جمله حساسيت دارم...ازش بدم ميومد...اما...اما الان حاضرم هرچي كه دارم رو بدم و يه بار...فقط يه بار ديگه اون جمله رو بشنوم...
اصلا ميخوام از بزرگ بودن استعفا بدم...بيا...اين گواهي نامه م...اين كارت دانشجوييم...اين كارت عابر بانكم...اين هم از موبايلم...فقط...فقط به من يه برگه بده كه امضاش كنم و از بزرگي استعفا بدم...
ميخوام باز هم بچه باشم...ميخوام از بابا پول توو جيبي بگيرم...ميخوام باز هم مامان بهم پول بده تا برم نون بگيرم...ميخوام باز هم از ديدن ويترين مغازه اسباب بازي فروشي ها لذت ببرم...ميخوام باز هم با ماشين كوچولو فلزي هام بازي كنم, همون هايي كه عموم از كانادا واسم آورده بود, هنوز دارمشون. فقط رنگشون يكم رفته...ميخوام باز هم ساعت ده شب نشده بخوابم...صبح ها مامان بيدارم كنه...نه اين ساعت لعنتي با اون صداي اعصاب خورد كنش كه صداش هي ميره بالا, نه مثل مامان كه وقتي بيدار نميشدم صداش آروم تر ميشد...مي خوام باز هم فكر كنم پاستيل از پول با ارزش تره, چون ميشه خوردش...ميخوام باز هم رنگ هارو ياد بگيرم...جدول ضرب رو حفظ كنم... ميخوام باز هم نقاشي بكشم, از همون خونه ها كه يه مربع بود و يه مثلث ميشد سقفش...
ميخوام باز هم بابا من رو ببره پارك...بعد خودش پايين سرسره وايسته و من از اون بالا سر بخورم توو بغلش...آخه خيلي كيف داره... ميخوام باز هم رو پاي بابا بشينم و فرمون رو خودم بچرخونم...و تا دستش رو بياره جلو داد بزنم خودم...
ميخوام باز هم اون نوار قصه هام رو گوش كنم...خروس زري پيرهن پري...شاپرك خانوم...واي اون نوار ترانه هاي كودكانه م... ميگفت تو كه ماه بلند آسموني...منم ستاره ميشم دورتو ميگيرم........
ميخوام وقتي ميرم پيش بابابزرگ باز هم بهم بگه دستت ميرسه چراغ رو روشن كني؟...من هم سعيم رو بكنم...اما نشه...بعد بگه هر وقت دستت رسيد يعني بزرگ شدي...كاش هيچوقت دستم نميرسيد... ميخوام باز هم بابا بزرگ بگه بلدي تا ده بشماري؟ من هم شروع كنم...يك...دو...سه...چهار......نه...ده. بعد دست كنه توو جيبش و يه ده تومني يا يه بيست تومني بهم بده...
ميخوام باز هم ناخن هام رو مامان بگيره...نميذارم بابا بگيره...چون از ته ميگيره و جاش ميسوزه...ميخوام باز هم كفش هامو عوضي پام كنم...ميخوام بازه هم بابا بندهاي كفشم رو ببنده...ميخوام باز هم توو خيابون دست مامان و بابا رو بگيرم...
ديگه نميتونم بنويسم...اشك هام نميذارن مانيتور رو ببينم.
فقط ديگه بريدم.
خدايا
خدايي, خدايي؟؟
پس كو رحمتت؟؟
همش حكمت...
حكمت...
حكمت...
به يک تار مويت بند است
تمام تار و پود وجودم...
هميشه به طعنه مي گفتي :
.... "I" حرف نهم الفباي انگليسيت و "U" حرف بيست و يكم....
پس چرا اين همه فاصله؟ ....
اما من امروز كيبورد را ديدم كه...
I spend with you
is
.the new best day of my life
من كه ماتت شدم
پس چرا اين بازي لعنتي را تمام نمي كني؟
,I already am
,I always was
and
.I still have time to be
هميشه
آرزو داشتم
رد پاهايم
در برف
با رد پاهايت
جفت شود
غافل از اينكه...
"دو خط موازي هرگز به هم نمي رسند"...
.Two souls whit but a single thought
.Two hearts that beat as one
يادت مي آيد
مي گفتم
حالا...
خودم خيس و چسبناک شده ام
از بس كه نيامدي
از بس كه اشک ريختم
يادت مي آيد
مي گفتم
حالا...
خودم خيس و مچاله شده ام
از بس كه نيامدي
از بس كه اشک ريختم
اصلا حال من هيچ
خودت خسته نشده اي
از بس كه نيامدي؟
I've become so numb
...I can't feel you here
من درد مي كشم
فرياد مي زنم
اما...
زندگي ارضا نمي شود
همچنان ادامه مي دهد...
تويي
بيافت,
لطفا!!
" جورج كارلين"
